Eerste boek van Joyce Meijer: ‘Van geluk naar een nachtmerrie’

Joyce Meijer heeft een thriller geschreven: ‘Van geluk naar een nachtmerrie’.  De ondertitel is ‘Een stalker die mijn leven tot een hel maakt’.

Almelo - Joyce Meijer (1986) woont met haar vriend en twee zoons en één dochter in Almelo. Naast haar werk als wimperstylist en hondentrimster heeft ze haar droom werkelijkheid laten worden door haar hart te volgen en haar eerste thriller te schrijven.

Het boek gaat over Bea. Haar leven verandert van een droom in een nachtmerrie, wanneer haar man Nico tijdens een schietpartij komt te overlijden en zij plotseling gestalkt wordt door een onbekende man. Samen met haar beste vriendinnen Karin en Jannie en haar zoon Tim doet Bea alles om haar aanvaller te ontwijken en erachter te komen wie deze persoon nou werkelijk is.

Het boek heeft 224 pagina’s en kost 20,99 euro. Lees hier alvast een voorpublicatie.

‘En dan krijgt ze dat gevoel weer, wat ze ook in haar winkel heeft gehad. Kippenvel en het gevoel bekeken te worden. Ze draait zich met een ruk om, maar ziet niks. Godallemachtig, denkt ze, ik word echt gek. Ze kijkt nog eens goed, maar ziet alleen maar bomen en struiken. Hier en daar vliegt een vogel op, als ze er voorbij loopt. Bij het bankje, waar ze net voorbij is gelopen, valt ook niets te zien. Maar waarom voelt Bea zich zo bekeken? Gina lijkt er in elk geval geen last van te hebben, ze geniet van de wandeling.

Ze begint weer te lopen en hoort dan weer wat achter haar. Maar ditmaal hoort Gina het ook en begint te grommen. De haren van de hond staan recht overeind. Kut, denkt ze en het zweet breekt haar uit. Haar hart klopt in haar keel. En nu ziet ze iets in de verte, een schaduw? Ze bedenkt zich geen moment en trekt aan de lijn van de hond.’

“Kom mee!” schreeuwt Bea bijna.

Gina lijkt het aan te voelen en volgt haar op de voet. Ze neemt een andere, kortere route, teruggaan is geen optie. Nog een klein stukje, denkt ze, dan sla ik een ander pad in. Oh, ze moet het bos uit en wel nu. Beheers je toch, zegt Bea tegen zichzelf. De hond voelt haar paniek en is inmiddels aan het trekken. “Rustig maar,” zegt Bea.

Maar dan mist ze een uitgestoken boomwortel en ze valt met een klap op de grond. Haar enkel doet pijn en haar benen zijn geschaafd. Haar hart klopt zo hard, dat ze bang is dat deze het begeeft. Ze voelt de zweetdruppels langs haar hoofd glijden. Het moet niet gekker worden, als ze niet zo bang was geweest, had ze blauw gelegen van het lachen. Maar nu wil ze alleen maar weg. De hond hijgt over haar heen en ze staat op. “Toe nou!” zegt ze. “Kom op, we gaan!”’