
Yvonne wandelt met Willem Dijkema
AlgemeenYvonne Denissen verzorgt een serie artikelen over de natuur en het buitengebied ten zuidwesten van Almelo. “Deze keer gaat het over over mijn wandeling met klimaatburgemeester Willem Dijkema. Ik heb ook zijn gedicht bijgevoegd’’, aldus Yvonne.
door de redactie
Almelo - ’Een groene delta van beton?’ staat er boven het relaas van Yvonne Denissen. “Vandaag ga ik op pad in het gebied rond de Doorbraak met de klimaatburgemeester van Almelo. Willem Dijkema, schapenhouder, journalist, dichter en klimaatbeschermer, vertelt me over de werkzaamheden aan het Twentekanaal. Het baggeren is zijn laatste fase ingegaan. Met sleepslangen wordt een slibspoor van geheime samenstelling over de bodem gelegd. Zo kan het water niet meer naar het omliggende gebied weglekken. Een van de jonge veehouders die we onderweg ontmoeten, heeft het behoorlijk moeilijk. Eerst maakte de lekkage vanuit het kanaal zijn land onbewerkbaar. Daarna verscheen zonder aankondiging een grote zwaaikom op zijn grond. Noodzakelijk voor de vrachtschepen die laden en lossen bij XL Businesspark. En nu drukken de plannen voor XL Businesspark 2 hem letterlijk van zijn erf. Hij raakt alles kwijt wat hij eigenhandig heeft opgebouwd. Heeft Almelo ergens anders ruimte voor zijn bedrijf? De gemeenteraad wil de prachtige groene delta van de Doorbraak opofferen voor enorme blokkendozen omgeven door beton. Almelo, kampioen tegelwippen (u weet wel, die fleurige plantjes in het trottoir) wordt kampioen beton storten. Dui-zen-den vierkante meters beton. Willem heeft er een treffend gedicht over geschreven. Er zijn nog wel een paar probleempjes op te lossen. Waar moeten alle dozenpakkers, transporteurs en techwerkers wonen? In Almelo is al woningnood. Waar laten we het water dat op de gebouwen en de bestrating valt? Pompen we dat in het kanaal? Of strepen we een paar kavels weg tegen een waterberging? Wie gaat dat betalen? Wat doen we met de hoeveelheid stikstof die bij de bouw ontstaat? Die moet omlaag in plaats van omhoog! En hoe gaan we die kolossale dozen inpassen in het landschap? Inpassen kan helemaal niet. Dat past totaal niet bij de kleinschalige omgeving van de delta waar de Doorbraak zo lieflijk doorheen meandert. De oplossing lijkt simpel: verstop de dozen achter een metershoge wal zodat je ze niet ziet. Uitzichtloos buiten wonen. Uniek voor Almelo. En dan de vraag die nooit iemand stelt: wat bieden we de flora en fauna op de huidige plek? Als we kijken naar de gevels op het XL Businesspark luidt het antwoord: niets! Eindeloze, kale wanden. Nergens een geschikt, koel plekje voor vleermuizen en vogels om te nestelen. Scholeksters die uit arren moede op de daken een nest maken broeden tevergeefs. Hun kuikens sterven van de dorst, omdat daarboven geen waterpoeltjes zijn. En op de grond is het niet anders. Grijs beton met hier en daar een strookje kaal gras en één rij stadsboompjes. Geen weelderig groen en bloemen met insecten en vlinders. Dus ook niets om te eten. In Almelo woont een graaf. Die ziet wel het nut van groen. Dat zie je aan zijn bezittingen in en rond de stad. En de familie Ten Cate beschermt de westelijke groene long. En de groene delta van de Doorbraak? Kan die gewoon weg? Raadsleden van Almelo, respecteer de grenzen van je stad. Stop de doorgeschoten expansiedrift van de kanaalsprong en laat de groene delta van de Doorbraak met rust’’, aldus Yvonne.
GEDICHT van Willem Dijkema
Ik zag
Lopend over t Tuinpad van Overijssel
Zag ik koeien grazen,
Schapen tevreden herkauwen,
Varkens knorren
Halmen wuiven.
Ik heb ze gezien
Boeren over hun akkers
Kijkend naar t vee en gewas
Daar rondom Bornerbroek
T was er goed op t platteland.
De zon kwam op boven de einder
En verdween aan d’andere kant
‘t levensritme volgde de natuur
Bij ons en bij onze buur.
Ik zie
Nu, zie ik geen vee meer grazen
Of herkauwende schapen.
Varkens ...... waar?
Halmen treuren
Boeren kijken nu triest
tegen metershoge damwandprofielen
Buren zijn nu muren
Bornerbroek ligt verder van Almelo dan ooit
De zon komt er later op
Achter grote blokkendozen
Verdwijnt niet meer aan de horizon
‘t is zuur, heel zuur.
Willem Dijkema
‘grijs beton met hier en daar
een strookje kaal gras’













