Tien keer is beter dan één keer

We zijn op kantoor al voorzichtig begonnen met inpakken. De eerste verhuisdozen staan al klaar. Terwijl ik samen met een collega wat papieren uitzocht, vertelde ze over een man die die ochtend bij haar aan tafel had gezeten.

Ik zag hem meteen voor me: een man van ergens in de vijftig, met een stapel papieren onder zijn arm. Niet netjes gesorteerd, maar samengedrukt alsof hij ze onderweg nog een paar keer had fijngeknepen.

“Van het ziekenhuis”, had hij gezegd. “Allemaal tegelijk binnengekomen.” Bovenop lag de rekening van de Menzis: 385 euro eigen risico. Mijn collega deed voor hoe hij met zijn vinger op het papier tikte. “Dat moet ik dus in één keer betalen!”

Of hij al had gekeken of het ook in delen kon, had mijn collega gevraagd. Nee, had de man gezegd. Hij dacht dat hij misschien maar gewoon moest bellen. Of anders wachten. Er kwam vast eerst nog wel een herinnering. Misschien kon hij het lenen van zijn broer, al zat die zelf ook krap. Of hij betaalde het gewoon niet. Kijken wat er dan gebeurde.

Dat hoor je vaker. Niet omdat mensen hun post niet serieus nemen, maar omdat een groot bedrag in één keer te veel is. Dan schiet je in de stress en zie je niet meer wat er misschien toch nog mogelijk is.

Samen lazen ze de brief nog eens goed door. Onderaan stond dat betalen in delen mogelijk was. Niet automatisch, maar je moest het wel zelf regelen.

“Je eigen risico kun je ook van te voren in termijnen betalen”, zei mijn collega. “Meestal in tien keer.” “Dat wist ik niet”, zei de man. “Waarom vertellen ze dat niet?”

Hij pakte zijn telefoon. Even twijfelde hij nog. Zou hij meteen bellen? Mijn collega stelde voor om eerst samen te kijken waar hij het kon regelen. Dat leek haar makkelijker. Ze zochten het op. Het zat achter een paar stappen op de website verstopt, maar uiteindelijk vonden ze de knop: betalen in termijnen. “Tien keer is beter dan één keer”, zei de man.

Even later legde hij zijn telefoon neer. Gelukt. De stapel papieren schoof hij weer bij elkaar, netter dan toen hij binnenkwam. 

Mijn collega vertelde het, en ik dacht: zo gaat het vaak. Niet iedereen heeft de rust of het overzicht om alles zelf uit te zoeken. Soms is het al genoeg om samen één brief door te nemen en de juiste knop te vinden.

Let op: Vanwege onze verhuizing is er op dinsdag 14 april geen gratis inloopspreekuur. Vanaf vrijdag 17 april bent u welkom op ons nieuwe adres: het Sociaal Plein, Wierdensestraat 22, tegenover het busstation.

Sandra werkt bij Almelo Sociaal, een stichting met vrijwilligers die mensen ondersteunen bij vragen over geld, zorg en wonen. In deze column vertelt zij over situaties uit de dagelijkse praktijk.

Column Almelo Sociaal