Nog één keer naar de bollenvelden
Het was een bijzondere vraag die binnenkwam bij Almelovoorelkaar: is er een vrijwilliger die twee 90-jarige zussen nog een keer de bollenvelden kan laten zien?
ALMELO - Een vriendin van de tweeling wist hoe graag de zussen die trip naar de Keukenhof zouden willen maken en klopte aan bij het vrijwilligersplatform. Almelovoorelkaar benaderde Mantelzorg Almelo, en vrijwillige chauffeurs Carmen en René maakten de hartenwens waar.
Maak herinneringen
“Wij hebben meteen ja gezegd”, vertelt Carmen. “Ons is geleerd: maak herinneringen voordat het te laat is, want later komt eerder dan je denkt.” Voor Carmen, inmiddels zeven jaar vrijwilliger, betekent dit werk veel. Haar motivatie komt voort uit haar eigen ervaring. “Toen mijn vader ziek was, heb ik zelf gebruik gemaakt van begeleid vervoer van Mantelzorg Almelo. Ik was ontzettend dankbaar dat anderen even konden helpen. Dat gevoel wilde ik graag doorgeven.”
Na een herseninfarct besloot ze haar tijd zinvol in te zetten. “Vrijwilligerswerk geeft mij veel voldoening. Je merkt dat mensen het waarderen en je kunt echt iets voor een ander betekenen.” Bovendien houdt het haar actief. “Je komt de deur uit, ontmoet mensen en houdt een ritme. En wat prettig is: als mijn agenda vol zit, kan ik ook nee zeggen. Dan wordt er een andere chauffeur gezocht. Die flexibiliteit is fijn.”
Bollenvelden
De trip naar de bollenvelden was er één om in te lijsten. Op 1 april haalden ze eerst de ene zus op die nog zelfstandig woont en daarna de ander die in een verzorgingshuis woont. Onderweg maakten ze een tussenstop voor koffie en iets lekkers. “Die kleine momenten samen maken de dag al bijzonder”, zegt Carmen.
Voordat ze vetrokken naar de Keukenhof hadden ze - met vooruitziende blik - voor één van de zussen een rolstoel meegenomen. “Zo kon zij het ook volhouden en echt genieten”, legt Carmen uit. De andere zus liep met een rollator. In de middag reden ze via de bollenstreek door naar Noordwijk. Daar namen ze de tijd om samen bij zee te zijn en sloten ze de dag af met een hapje en een drankje. Ook reden ze nog langs de straat waar de zussen geboren waren. “Ze herkenden er niets meer van terug.”
Rond half tien ’s avonds waren ze weer terug in Almelo. “Het was een lange en vermoeiende dag, maar absoluut de moeite waard”, zegt ze. René, die vooral meegaat op langere ritten, genoot volop mee. “Samen is het veiliger én gezelliger”, aldus Carmen. “Hij heeft er ook weer zin in om in september mee te gaan, want dan staat het volgende uitje al gepland: naar Leiden, waar de roots van de zussen liggen.”
Fotoboekje
Het echtpaar zorgde na afloop voor een tastbare herinnering: een fotoboekje. Dat leidde tot een bijzonder moment. "De zus met dementie wist niet meer dat ze weg waren geweest”, vertelt Carmen. "Maar toen ze het boekje zag, zei ze: ‘Wat hebben we een mooie dag gehad, hè?' Dat raakt je.”
Voor Carmen is het duidelijk waarom ze dit doet. "Hoe mooi is het dat je dit nog voor een ander kunt betekenen? Het maakt hen gelukkig, maar ons net zo goed. Het geeft voldoening als je mensen helpt die zelf iets niet kunnen. En je krijgt veel waardering en dankbaarheid. Een mevrouw heeft al eens een telefoonhoesje voor mij gehaakt. En ik ben zelfs persoonlijk uitgenodigd bij een condoleance van een mevrouw die was overleden. Ik ging elke twee weken met dit echtpaar op pad. Je krijgt echt een band.”
