Herman en Rita van Limbeek stoppen met hún PLUS: ‘Het doet je zeker wel iets’

Herman (63) en Rita van Limbeek zijn aan het aftellen. Nog tot en met zaterdag. Daarna stoppen ze definitief met hun PLUS en Primera aan de Bornsestraat in Almelo. Na bijna 35 jaar zal dat best wennen zijn. Maar Herman blijft er nuchter onder. Richard Schuldink neemt de zaak over. Een ervaren ondernemer die ruim 10 jaar geleden de winkel aan het Eskerplein heeft overgenomen. 

ALMELO - Al meer dan 47 jaar werkt Herman in de supermarkt. Als jongen van 16 ging hij met een kameraad vakkenvullen bij Vleerbos in de 4=6-winkel aan de Ootmarsumsestraat. “Ik wilde het altijd graag goed doen”, geeft hij aan. “We deden onderling wedstrijdjes wie als eerste de vracht klaar had. Ik kon blij worden van een mooi glad gespiegeld schap. Dat vind ik nog steeds prachtig.”

Zijn vriendin Rita werkte destijds achter de kassa bij de Edah. “Die zat hier tegenover aan de Bornsestraat”, weet Herman. “Waar nu de kringloop zit.” 

Slagerskampioen

Vanuit de slagersvakschool waar hij op zat, mocht hij meedoen aan de kampioenschappen. “Dan ging ik wekelijks in mijn vrije tijd naar het slachthuis om te trainen: uitbenen, schotels maken, vetvlechten.” En uiteindelijk werd hij kampioen. 

Eigenlijk wilde Herman wel meer gaan verdienen, maar Vleerbos wilde daar niet aan. “Albert Heijn zat aan mij te trekken, dus maakte ik de stap daar naartoe.” 

Vleerbos miste hem behoorlijk in de winkel en vroeg of Herman toch niet terug wilde komen. “We gingen op dat moment net samenwonen in een klein flatje”, zegt Herman. “Hij bood ons een huisje bij de winkel aan.” Dat vond hij wel erg aanlokkelijk. “Een woning dicht bij de supermarkt. En bij de Albert Heijn was ik toch al uitgekeken”, lacht hij.

Zijn vrouw stopte met werken. Bij Vleerbos ging Herman aan de slag in de slagerij. Maar toch trok de supermarkt hem meer. De dochters van de eigenaar wilden de winkel niet overnemen. Daarom werd aan Herman gevraagd of het niet wat voor hem was. “Ik heb daarna zo’n twee jaar als bedrijfsleider gewerkt en uiteindelijk met mijn vrouw de zaak overgenomen.”

Inmiddels was er gezinsuitbreiding. “Dan gingen we ‘s avonds na sluiting met de babyfoon op zak nog aan het werk.”

Een heel andere tijd. “Toen was je tussen de middag nog een uur dicht. Ging je eten en kaarten met het personeel. Om 18.00 uur was je klaar en ‘s avonds na het eten gingen we de winkel nog even in om schappen te vullen en recht te trekken. Toen had je nog maar één koopavond in de week.”

Tropenjaren

De Super de Boer aan het Van Dronkelaarsplein werd overgenomen door de PLUS. “Ik zei dat ik die supermarkt er wel bij wilde gaan doen.”

De Edah op de locatie Bornsestraat werd ook overgenomen. “Daardoor had je op zo’n 300 meter afstand twee PLUS-supermarkten. En werd ervoor gekozen het pand aan het Van Dronkelaarsplein te sluiten.”

Ook was hij bezig met de nieuwbouw van een supermarkt aan het Eskerplein. De locatie aan de Ootmarsumsestraat ging dicht. 

Het waren tropenjaren voor Herman. “Toen ben ik mezelf ook wel tegengekomen en moest ik het roer omgooien en meer afstand nemen. Want je wilt dan alles zelf doen, maar dat werkt niet meer.” 

Aan het Eskerplein liep het eerst stroef doordat de nieuwbouw daar werd uitgesteld. Er ontstond wat onenigheid met de PLUS-organisatie, waarna hij de winkel in 2014 weer terug heeft gedaan. 

Richard Schuldink nam deze over. “Hij was destijds een aspirant-ondernemer”, geeft Herman aan. “Vanaf 2010 leidde ik ook aspirant-ondernemers op voor de organisatie. Die kwamen vanuit de opleiding dan stagelopen.”

Voorloper

Herman is van het uitproberen. “Ik probeerde wel altijd voorloper te zijn.” Karretjes met schermen. “Ook was ik de eerste met een tuktuk, waarmee we gingen bezorgen.” Maar na drie jaar was dat wel afgelopen. “Het was koud op dat ding!”

Hij kwam met kunststof boodschappenwagens uit Italië. “Die waren veel stiller.” In eerste instantie reden ze perfect.  “Maar ze stonden natuurlijk buiten in de kou en het plastic begon te knappen.”

Karretjes waar je twee mandjes op kunt plaatsen blijken nog steeds een hit. “Klanten vinden die geweldig. Andere winkels hebben van die sleepkarren. Maar de viezigheid van de vloer in de winkel komt op de wieltjes. En die kar gaat weer in een andere kar.”

Stoppen

De reden om te stoppen: “ik had best nog wel wat jaartjes door kunnen gaan. Maar het is ook wel het tijdsbeeld. Klanten hebben nu soms een heel kort lontje. Veeleisend. Als er spullen niet op voorraad zijn, dat ze daar gelijk moeilijk over gaan doen. Geen begrip.”

Vroeger was het klantvriendelijk en dienstbaar opstellen. “De samenleving verhardt. Kassières worden uitgescholden en sommigen denken alles maar te kunnen maken.”

Veelvuldig wordt er gestolen en spreekt hij (veel)plegers daarop aan. Hij heeft zelfs twee keer een vinger gebroken. “Omdat ik heb staan matten met winkeldieven. Daar ben ik nu wel klaar mee.”

“Op een gegeven moment maak je een keuze voor jezelf. Het is verstandig om te stoppen. Ik heb vier kleinkinderen. Dat vind ik geweldig! Daar kan ik me echt op verheugen als ze langskomen. Met opa leuke dingen gaan doen.”

Eerst gaat hij een jaar nadenken over wat hij nu wil. “Ik heb veel hobby’s zoals houtbewerken, metaalbewerken, fietsen, zwemmen, duiken. En ik heb een grote tuin.” Daarnaast hebben de twee een camper gekocht. “Het hele jaar heb ik al wel gevuld.”

Appeltaart

Een klant schiet hem aan: “Ik wil je graag bedanken voor al die mooie jaren. Ik moest er toch wel een traantje om laten. Ik kom hier al jaren.” Herman: “We zijn nog even open en tijdens de laatste dagen trakteren we op appeltaart.”