Boek De meisjes van De Goede Herder is uit

Het voormalig meisjestehuis bij het klooster van De Goede Herder aan de Vrienzenveenseweg in Almelo speelt een belangrijke rol in De meisjes van De Goede Herder, het nieuwe boek van schrijver en journalist Christel Don. 

Almelo - In dit boek volgt ze meisjes die tussen 1860 en 1980 in een van de katholieke ‘liefdesgestichten’ van De Goede Herder terechtkwamen. Ook andere betrokkenen komen aan het woord: een zuster, een groepsleidster, buurtbewoners, kinderen van een oud-pupil en een jonge misdienaar. Zo ontstaat gaandeweg een mozai¨ek-vertelling over een verbijsterend, vergeten hoofdstuk uit onze geschiedenis.

Don is drie jaar met het boek bezig geweest. “Er bleek zoveel te vertellen dat het me geregeld duizelde’’, vertelt ze. “Een eeuw aan verhalen, de vele perspectieven, de uiteenlopende belangen.’’ Ze las honderden artikelen, dossiers, jaarverslagen, rapporten en boeken, en sprak met tientallen betrokkenen door heel het land. Toch vormen de verhalen van de meisjes zelf het hart van het boek, Don volgt ze door de tijd heen en doet op beklemmende wijze verslag van hun levens achter de kloostermuren. “Ik wilde invoelbaar maken hoe het is om als jong meisje terecht te komen in een strenge en gesloten religieuze instelling. Het gaat zowel over de dagelijkse gang van zaken binnen de instellingen, als ook over de impact ervan op de ontwikkeling van de meisjes en op hun verdere leven.’’

Neem José. Zij wordt in 1948 door haar oom naar De Goede Herder gestuurd om haar te beschermen tegen haar gewelddadige vader. Eenmaal binnen krijgt ze een andere naam, gaan alle deuren op slot en mag ze niet met de andere meisjes praten. Ze wordt zes dagen per week gedwongen lange dagen te werken, onbetaald. Als ze zich verzet, wordt ze opgesloten in een cel. “Het is onmiskenbaar dat alle vrouwen die ik de afgelopen jaren interviewde allemaal op hun eigen manier getekend zijn door hun tijd bij De Goede Herder. Zo had José, inmiddels 93, nog steeds weleens nachtmerries over haar kloostertijd. Tegelijkertijd wees ze me er op dat er naast de straffen, vernederingen en psychische druk ook dingen waren voorgevallen waar ze met warmte aan terugdacht. Zo wist ze zich op te werken tot coupeuselerares, omdat ze een groot talent bleek te hebben voor het naaien.’’ (Alfabet Uitgevers)